غزل شمارهٔ 22
Toggle stanza 1رتبهٔ بالِ پری باشد پَرِ تیرِ تو را
11
رتبهٔ بالِ پری باشد پَرِ تیرِ تو را
شوخی چشمِ غزالان است زِهگیر تو را
22
میشود سرسبز از عمرِ ابد، آن را که کِشت
دادهاند از چشمهٔ خضر، آبِ شمشیر تو را
33
چرخ نتواند نگاهِ کج به مجنونِ تو کرد
شیر میبوسد زمین از دور، نخجیر تو را
44
شاهدِ گویاست بر حسنِ تمام، اجزای تو
ناتمامی، در کفِ نقاش، تصویر تو را
55
وه چه سلطانی، که بر گردن عزیزِ مصر را
منّتِ زلفِ گرهگیرست زنجیر تو را
66
حسنِ دوراندیش آمادهست از خط گِردِ مشک
تا کند در منتهای حسن، تعمیر تو را
77
میشمارد گوهرِ شهوار را اشکِ یتیم
قلبِ صائب چون فریبد دیدهٔ سیر تو را؟