غزل شمارهٔ 2409

بی‌علایق چون شود سالک به منزل می‌رسد

چون شود بی‌برگ نخل اینجا به حاصل می‌رسد

بردباری پیشه خود کن که در راه سلوک

هرکه سنگین‌تر بود بارش به منزل می‌رسد

دست رد ما را به درگاه قبول حق رساند

حق‌پرستان را مدد دایم ز باطل می‌رسد

بی‌قرار شوق در یک جا نمی‌گیرد قرار

اول سیرست چون سالک به منزل می‌رسد

رهنوردان را سبکباری بود باد مراد

کف به اندک سعیی از دریا به ساحل می‌رسد

من به چندین دستگاه از دست یک دل عاجزم

چون صنوبر با تهیدستی به صددل می‌رسد

گرچه حاصل نیست صائب تخم آتش‌دیده را

دانهٔ دل‌ها چو می‌سوزد به حاصل می‌رسد