غزل شمارهٔ 4293

پایندگی به زور میسر نمی‌شود

آب خضر نصیب سکندر نمی‌شود

هر موج می کلید در باغ تازه‌ای است

کیفیت شراب مکرر نمی‌شود

دل را نگشت مانع رفتن غبار جسم

از گرد راه، سیل به لنگر نمی‌شود

آزادگان ز چرخ شکایت نمی‌کنند

از بار دل ملول صنوبر نمی‌شود

آسوده است پرده شرم از نگاه گرم

آتش حریف بال سمندر نمی‌شود

از ریگ تشنگی نبرد موجه سراب

از سیم و زر حریص توانگر نمی‌شود

کی آب ایستاده به آب روان رسد

آیینه با رخ تو برابر نمی‌شود

صائب چو موج هرکه ز جان دست را نشست

در بحر بی‌کنار شناور نمی‌شود