غزل شمارهٔ 4449

صحبت به حریفان سیه کار مدارید

بر روی سخن آینه تار مدارید

ظاهر نشود در دل نادان اثر حرف

در پیش نفس آینه تار مدارید

چون خامه قدم جفت نمایید درین راه

در سیر وسفر عادت پرگار مدارید

خون می چکد ازغنچه لب بسته درین باغ

کاری به سراپرده اسرار مدارید

شیرازه اوراق دل آن موی میان است

زنهار که دست از کمر یار مدارید

چون شمع اگر سوز شما عاریتی نیست

پروای دم سرد خریدار مدارید

گر آینه جان شما ساده ز نقش است

اندیشه گردوغم زنگار مدارید

چون سایه سبکسیر بود دولت دنیا

با سایه اقبال هماکار مدارید

با تاج زر از گریه نیاسود دمی شمع

راحت طمع از دولت بیدار مدارید

مفتاح نهانخانه دل قفل خموشی است

اوقات خود آشفته به گفتار مدارید

سیلاب حواس است نظر های پریشان

آیینه خود بر سر بازار مدارید

بازیچه امواج بود کشتی خالی

دل را ز غم و درد سبکبار مدارید

بر سرو تهیدست خزان دست ندارد

از بی ثمری بر دل خود بار مدارید

در گوشه چشم است نهان فتنه دوران

با گوشه نشینان جهان کار مدارید

کوهی که بلندست نگردد کم ازو برف

با همت عالی غم دستار مدارید

گر هست هوای گل بی خار شما را

خاری که درین راه بود خوار مدارید

چون صائب اگر موی شکافید درین بزم

دست از کمر رشته زنار مدارید