غزل شمارهٔ 4450

از قید فلک برزده دامن بگریزید

چون برق ازین سوخته خرمن بگریزید

یک اوج به اندازه پرواز شررنیست

درسینه سنگ ودل آهن بگریزید

چون اخگردل زنده ازین سردمزاجان

در پرده خاکستر گلخن بگریزید

چون برق مگردید مقید به خس وخار

از باغ جهان برزده دامن بگریزید

هر جا که کند گرد غم از دورسیاهی

زیر علم باده روشن بگریزید

ماتمکده خاک سزاوار وطن نیست

چون سیل ازین دشت به شیون بگریزید

از ناوک دلدوز قضا امن مباشید

هرچندکه در دیده سوزن بگریزید

چون شبنم گل برسردستیدقضا را

چون آب اگر در دل آهن بگریزید

چون صائب اگر زخم نهانی است شما را

زنهار که از دیده سوزن بگریزید