غزل شمارهٔ 160
Toggle stanza 1کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟
11
کی سبکباری ز همراهان کند غافل مرا؟
بار هر کس بر زمین ماند، بود بر دل مرا
22
شکر قطع راه را پامال کردن مشکل است
خواب کردن از مروت نیست در منزل مرا
33
شوق را عشق مجازی از زمین گیران کند
نیست چون قمری نظر بر سر و پا در گل مرا
44
بی گزند دیده بد، درد و داغ عشق بود
حاصلی گر بود ازین دنیای بی حاصل مرا
55
از علایق خاطر آزادمردان فارغ است
چون صنوبر نیست پروایی ز بار دل مرا
66
می گدازد پرتو منت مرا چون ماه نو
هر قدر خورشید تابان می کند کامل مرا
77
دست احسانی که شکر از سایلان دارد طمع
نیست کم از کاسه دریوزه سایل مرا
88
از خس و خاشاک گردد بیش آتش شعله ور
چوب گل کی می تواند ساختن عاقل مرا؟
99
وای بر من کز کهنسالی درین محنت سرا
عنکبوت رشته طول امل شد دل مرا
1010
دست خواهد کرد خونم عاقبت در گردنش
نیست گر در زندگانی رنگی از قاتل مرا
1111
چون سپند آسوده ام صائب ز منع دور باش
می کند بی طاقتی آواره از محفل مرا
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
اژدهای عشق زد زخمی عجب بر دل مرا
نیست خاطر سوی تریاک و فسون مایل مرا
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 27
از بهار افزود شور عشق چون بلبل مرا
خامه مشق جنون گردید چوب گل مرا
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 158
می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرا
نیست چون ریگ روان آسایش منزل مرا
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 159