غزل شمارهٔ 4988
Poet: Saib
Toggle stanza 1دل به دنیا نگذرد خرد دوراندیش
دل به دنیا نگذرد خرد دوراندیش
نشود برق سبکسیر مقید به حشیش
ترک دنیای فرومایه سر همتهاست
ورنه شاهان ز چه همت طلبند از درویش ؟
زاهد خشک که در بوته ریش است نهان
خارپشتی است که در هر سر مو دارد نیش
با عمل دامن تقوی زمناهی چیدن
احتراز سگ مسلخ بود از شاشه خویش !
صائب آرامگهش قلعه فولاد بود
هرکه بیرون ننهد پای ز اندازه خویش
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
من خرابم زغم یار خراباتی خویش
می زند غمزه او ناوک غم بر دل ریش
HafezAshʿar-e Muntasabشمارهٔ 67
گردن افراشته‌ام بر فلک از طالع خویش
کاین منم با تو گرفته ره صحرا در پیش
SaadiDivan-e Ashʿarغزلیاتغزل شمارهٔ 339
هر کسی را هوسی در سر و کاری در پیش
منِ بی‌کار، گرفتارِ هوای دل خویش
SaadiDivan-e Ashʿarغزلیاتغزل شمارهٔ 340
چون ز چشمم رود آن خون که زند بر دل خویش
جنبش آن مژهٔ دم به دم و بیش از بیش
UrfiGhazaliyatغزل شمارهٔ 392
Audio
Line-by-line audio timing is not yet available for this poem.
Sources
Persian text source: Ganjoor
Conversation
Reader comments
Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.