غزل شمارهٔ 835
Toggle stanza 1از بیخودی نمانده است پروای جسم، جان را
11
از بیخودی نمانده است پروای جسم، جان را
مستی ز یاد بلبل برده است آشیان را
22
از خویش رفتگان را حاجت به راهبر نیست
یک منزل است دریا سیل سبک عنان را
33
هر کس ز کوی او رفت دل را گذاشت بر جای
مرغان بجا گذارند در باغ آشیان را
44
حسن غیور را نیست پروای تلخکامان
از خون خویش فرهاد شیرین کند دهان را
55
از حسن های محجوب داغند خیره چشمان
طفلان فتاده خواهند دیوار گلستان را
66
از آب روی یوسف خاک مراد گردید
گردی که بر جبین بود از راه کاروان را
77
مستغرق فنا را از نیستی خطر نیست
کشتی درست باشد دریای بیکران را
88
از تیر آه مظلوم ظالم امان نیابد
پیش از نشانه خیزد از دل فغان کمان را
99
نخلی که از ثمر نیست جز سنگ در کنارش
باد مراد داند دمسردی خزان را
1010
از ناقصان خموشی عرض کمال باشد
نتوان به تخته کردن برچیدن این دکان را
1111
بی داغ عشق صائب روشن نمی شود دل
خورشید می فروزد رخسار آسمان را
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
گفتی ز دل برون کن غمهای بیکران را
تو پیش چشم و آنگه جای گله زبان را
Amir Khusrau DehlaviDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 39
ای میرآب بگشا آن چشمه روان را
تا چشمها گشاید ز اشکوفه بوستان را
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 186
شهوت که با تو رانند صدتو کنند جان را
چون با زنی برانی سستی دهد میان را
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 195
در جنبش اندرآور زلفِ عبرفشان را
در رقص اندرآور جانهای صوفیان را
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 196
شب تا سحر کنم عجز، تا بوسم آستان را
آخر سپارشی کن، بی درد پاسبان را
UrfiGhazaliyatغزل شمارهٔ 17
نی مهر دوست دارم ، نی کین دشمنان را
یک طور دوست دارم بی مهر و مهربان را
UrfiGhazaliyatغزل شمارهٔ 18