غزل شمارهٔ 4201

با طفل آنچه جنبش گهواره می‌کند

بی‌طاقتی به این دل آواره می‌کند

ای عشق غافلی که جدا از حضور تو

آسودگی چه با من بیچاره می‌کند

از زخم خار نیست غمی تازه روی را

گل نوشخند با دل صد پاره می‌کند

دل ساده کن ز نقش که نظاره کتاب

خاک سیه به کاسه نظاره می‌کند

آرام زیر چرخ مجو کاین طمع ترا

از شهربند عافیت آواره می‌کند

دندانه گشت و در دل سخت تو ره نیافت

آهی که رخنه در جگر خاره می‌کند

سیر شرر به سوخته صائب نکرده است

با مردم آنچه گردش سیّاره می‌کند