غزل شمارهٔ 1692

Give this poem your voice

Share your recording with ZindeRood readers.

Add audio
Toggle stanza 1
زمین ز سایه ابر بهار گلپوش است
1

زمین ز سایه ابر بهار گلپوش است

ز جوش لاله و گل خون خاک در جوش است

2

نسیم لطف بهار از شمار بیرون است

فغان که غنچه این باغ، تنگ آغوش است

3

ازان جهان حلاوت همین خبر دارم

که رخنه دل هر مور، چشمه نوش است

4

فریب عجز مخور از ضعیف نالی خصم

که مرگ رهرو غافل ز چاه خس پوش است

5

دهان مار شد از حرف تلخ، گوش مرا

خوشا کسی که درین بزم پنبه در گوش است

6

به چشم سلسله زلف آب می گردد

چه روشنی است که با صبح آن بناگوش است

7

فروغ گوهر بینش گرفته است غبار

تمیز مردم این روزگار در گوش است

8

در آن مقام که من قطره می زنم صائب

غبار هستی کونین، گرد پاپوش است

Audio

No recording yet. Be the first to share your voice.

Line-by-line audio timing is not yet available for this poem.

Sources

Persian text source: Ganjoor

Conversation

Reader comments

Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.

0 / 2000 characters
Loading…