غزل شمارهٔ 569
Toggle stanza 1مشرق مهر بود سینه بی کینه ما
11
مشرق مهر بود سینه بی کینه ما
صاف چون صبح به آفاق بود سینه ما
22
خون اگر در جگر نافه آهو شد مشک
مشک خون می شود از خرقه پشمینه ما
33
ریشه سبزه زنگار رسیده است به آب
چه خیال است که روشن شود آیینه ما؟
44
آن که بر نعمت الوان جهان دارد دست
می برد رشک به نان جو و کشکینه ما
55
تا ز مستی جهالت به خمار افتادیم
به کدورت گذرد شنبه و آدینه ما
66
در پریخانه ما جغد هما می گردد
صبح شنبه خجل است از شب آدینه ما
77
شسته رو می شود از گرد یتیمی صائب
گوهری را که فتد راه به گنجینه ما
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
محو کن نقش دویی از ورق سینه ما
ای نگاهت الف صیقل آیینه ما
Ghalib DehlaviDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 40
آن که بر ما رقم کین زده از کینه ما
نقش خود دیده در آیننه ز آیینه ما
Naziri NishapuriDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 54
روشن است از دل بی کینه ما سینه ما
گوهر ماست چراغ دل گنجینه ما
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 567
گرد اندوه پذیرد ز طرب سینه ما
سبزی بخت شود زنگ بر آیینه ما
SaibDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 568