شمارهٔ 45

هاتفی از گوشهٔ میخانه دوش

گفت ببخشند گنه، مِی بنوش

مست شدم تا به خرابات دوش

نعره‌زنان رقص‌کنان دردنوش

داشتم از درد جدایی خروش

دل چو تو را یافت زبان شد خموش

گر یکی از عشق برآرد خروش

بر سر آتش نه غریب است جوش