قصیدهٔ شمارهٔ 57 - در ستایش

بدین صفت که ببستی کمر به خونخواری

درست شد که نداری سر وفاداری

هزار شکر خدا را که چون تو دلداری

نمود روی به من بعد مدتی یاری

به جلوهٔ تو نگه را ز حیرت اظهاری

ببالد از مژه انگشتهای زنهاری

به یأس هم نپسندید ننگ بیکاری

دل شکستهٔ ماکرد ناله معماری

خطاپرست مباش‌ ای ز راستی عاری

که ‌گر سپهر شوی می‌کشی نگو نساری

دمی‌ که عجز شود دستگاه بیکاری

گره گشایی ناخن کشد به سر خاری

چو سرو اگر بخرامی دمی به گلزاری

خورد ز غیرت روی تو هر گلی خاری

منم که کار ندارم به غیر بی‌کاری

دلم ز کار زمانه گرفت بیزاری

بیا بیا که نیابی چو ما دگر یاری

چو ما به هر دو جهان خود کجاست دلداری

تو در عقیله ترتیب کفش و دستاری

چگونه رطل گران خوار را به دست آری