قصیدهٔ شمارهٔ 39 - بازگردیدن پادشاه اسلام از سفر عراق

خیزید مخسپید که نزدیک رسیدیم

آواز خروس و سگ آن کوی شنیدیم

از شهر تو رفتیم تو را سیر ندیدیم

از شاخ درخت تو چنین خام فتیدیم

خلقان همه نیکند جز این تن که گزیدیم

که از سفهش بس سر انگشت گزیدیم

ما فرش بزرگی به جهان باز کشیدیم

صد گونه شراب از کف اقبال چشیدیم

از ناله نی راز دل عشق شنیدیم

زین کوچه به سر منزل مقصود رسیدیم

چندان که چو خورشید به آفاق دویدیم

ما پیر به روشندلی صبح ندیدیم

دردا که درین بادیه بسیار دویدیم

در خود برسیدیم و بجایی نرسیدیم