غزل شمارهٔ 1490

المنةلله که نمردیم و بدیدیم

دیدار عزیزان و به خدمت برسیدیم

ما فرش بزرگی به جهان باز کشیدیم

صد گونه شراب از کف اقبال چشیدیم

از ناله نی راز دل عشق شنیدیم

زین کوچه به سر منزل مقصود رسیدیم

چندان که چو خورشید به آفاق دویدیم

ما پیر به روشندلی صبح ندیدیم

دردا که درین بادیه بسیار دویدیم

در خود برسیدیم و بجایی نرسیدیم

خیزید مخسپید که نزدیک رسیدیم

آواز خروس و سگ آن کوی شنیدیم

خلقان همه نیکند جز این تن که گزیدیم

که از سفهش بس سر انگشت گزیدیم