طایفهٔ رندان به خلافِ درویشی به در آمدند و سخنان ناسزا گفتند و بزدند و برنجانیدند.
شکایت از بیطاقتی پیشِ پیرِ طریقت برد که چنین حالی رفت.
گفت: ای فرزند! خرقهٔ درویشان جامهٔ رضاست، هر که در این کسوت تحمّلِ بیمرادی نکند مدّعی است و خرقه بر او حرام.
دریایِ فراوان نشود تیره به سنگ
عارف که برنجد تُنُکآب است هنوز
گر گزندت رسد، تحمل کن
که به عفو از گناه پاک شوی
ای برادر، چو خاک خواهیشد،
خاک شو، پیش از آن که خاک شوی
A company of vagabonds met a dervish, spoke insulting words to him, struck him and otherwise molested him; whereon he complained to his superior and explained the case. The pir replied: ‘My son, the patched frock of dervishes is the garment of resignation and who, wearing it, cannot bear injuries is a pretender not entitled to the frock.’
A large river will not become turbid from stones. The Arif who feels aggrieved is shallow water yet.
If he injures thee, bear it Because pardon will purify thee from sin. O brother, as the end is dust, be dust before thou art turned into dust.