گویند خواجهای را بندهای نادر الحُسن بود و با وی به سبیلِ مودّت و دیانت نظری داشت.
با یکی از دوستان گفت: «دریغ این بنده، با حُسن و شَمایِلی که دارد اگر زباندرازی و بیادبی نکردی.»
گفت: «ای برادر! چو اقرارِ دوستی کردی، توقّعِ خدمت مدار که چون عاشق و معشوقی در میان آمد، مالک و مملوک برخاست.»
خواجه با بندهٔ پریرخسار
چون در آمد به بازی و خنده
نه عجب، کاو چو خواجه حکم کند
واین کشد بارِ ناز چون بنده
It is said that a gentleman possessed a slave of exquisite beauty, whom he regarded with love and affection. He nevertheless said to a friend: ‘Would that this slave of mine, with all the beauty and good qualities he possesses, had not a long and uncivil tongue!’ He replied: ‘Brother, do not expect service, after professing friendship; because when relations between lover and beloved come in, the relations between master and servant are superseded’:
When a master with a fairy-faced slave Begins to play and to laugh What wonder if the latter coquets like the master And the gentleman bears it like a slave?
A slave is to draw water and make bricks. A pampered slave will strike with the fist.