رباعی شمارهٔ 32

اندر رمضان خاک تو زر می‌گردد

چون سنگ که سرمهٔ بصر می‌گردد

این مست به باده‌ای دگر می‌گردد

قرابه تهی گشت و بسر می‌گردد

زان آب که چرخ از آن بسر می‌گردد

استارهٔ جانم چو قمر می‌گردد

خورشید، که او زیر و زبر می‌گردد

از تو،‌ به امید یک نظر می‌گردد