رباعی شمارهٔ 77

دور از رخت ای سنگدل سیمینبر

لم یبق من الوجود عین و اثر

چشم تو که ریخت خون صد خسته جگر

در ماتمشان کبود پوشید مگر

چون حاصلِ آدمی درین جایِ دودَر

جز دردِ دل و دادنِ جان نیست دگر

وقت سحر است خیز ای طرفه پسر

پر بادهٔ لعل کن بلورین ساغر

چرخا! فلکا! نه عقل داری، نه بصر

هرگز نکنی به حالِ آزاده نظر

آمد بر من، که؟ یار، کی؟ وقت سحر

ترسنده، ز که؟ ز خصم، خصمش که؟ پدر

آن کس که ترا دیده بود ای دلبر

او چون نگرد بسوی معشوق دگر

اندیشهٔ دهرت ز چه بگداخت جگر

طبع تو مزاج دهر نشناخت مگر

ای آنکه دلت باید بر وی مگذر

زاهد شو و از چشم به خوبان منگر

ای دلبر عیّار دلِ نیکوفر

از جملهٔ نیکوان توی نیکوتر