غزل شمارهٔ 347

جواب نامه یعقوب سلطان

تبارک الله ازین طایر همایون فال

منم چو گوی به میدان فسحت مه و سال

به صولجان قضا منقلب ز حال به حال

شَمَمتُ روحَ وِدادٍ و شِمتُ برقَ وِصال

بیا که بویِ تو را میرم ای نسیمِ شِمال

کسان که تلخی زهر طلب نمی‌دانند

ترش شوند و بتابند رو ز اهل سؤال

چگونه برنپرد جان چو از جناب جلال

خطاب لطف چو شکر به جان رسد که تعال

تو را سعادت بادا در آن جمال و جلال

هزار عاشق اگر مرد خون مات حلال

دو چشم اگر بگشادی به آفتاب وصال

برآ به چرخ حقایق دگر مگو ز خیال

تعال یا مدد العیش و السرور تعال

تعال یا فرج الهم فاتح الاقفال

طلوع مهر سعادت به ساحت اقبال

ظهور ماه معالی بر آسمان جلال

مقدسی که قدیمست از صفات کمال

منزهی که جلیل ست بر نعوت جلال