غزل شمارهٔ 443

چو گل هر دم به بویت جامه در تن

کنم چاک از گریبان تا به دامن

نتانی آمدن این راه با من

کجا دارد هریسه پای روغن

دل معشوق سوزیده است بر من

وزان سوزش جهان را سوخت خرمن

برو ای دل به سوی دلبر من

بدان خورشید شرق و شمع روشن

دگرباره چو مه کردیم خرمن

خرامیدیم بر کوری دشمن

یکی پرسید ازان مجنون که تب داشت

که تب می‌گیردت مجنون عجب داشت

دلت خوش باد و چشم از بخت روشن

به کام دوستان و رغم دشمن

وزرایِ نوشیروان در مهمّی از مَصالحِ مملکت اندیشه همی‌ کردند و هر یکی از ایشان دگرگونه رای همی‌زدند و ملِک هم چنین تدبیری اندیشه کرد.

بزرجمهر را رایِ ملِک اختیار آمد.