رباعی شمارهٔ 319

گویند که راستی چو زر کانیست

سرمایهٔ عز و دولت و آسانیست

معموری عقل فضلهٔ ویرانی ست

سرمایهٔ علم خاک بی سامانی ست

ای عقل برو که عاقلی اینجا نیست

گر موی شوی موی ترا گنجانیست

کم باد سَری که آن سَران را پا نیست

وان دل که بجان غرقهٔ این سودا نیست

مرغ جان را میل سوی بالا نیست

در شش جهتش پر زدن وپروا نیست