غزل شمارهٔ 1656

هم به‌درد این درد را درمان کنم

هم به‌صبر این کار را آسان کنم

یا برآرم پای جان زین آب و گِل

یا دل و جان وقف دلداران کنم

داغ پروانه ستم از شمع الست

خدمت شمع همان سلطان کنم

عشق مهمان شد برِ این سوخته

یک دلی دارم پِی‌اش قربان کنم

نفْس اگر چون گربه گوید که میاو

گربه‌وارش من در این انبان کنم

از ملولی هر کی گردانَد سری

درکِشم در چرخش و گَردان کنم

آن ملولی دنبل بی‌عشقی است

جان او را عاشق ایشان کنم

عاشقی چه‌بود کمال تشنگی

پس بیان چشمهٔ حیوان کنم

من نگویم شرح او خامش کنم

آنچه اندر شرح ناید آن کنم