غزل شمارهٔ 2676

حکیمی را پرسیدند که آدمیزاد کی به خوردن شتابد؟ گفت: توانگر هرگاه گرسنه شود و درویش هرگاه که بیابد.

بخور چندانکه ننهد خانه تن

که دست تشنه می‌گیرد به آبی؟

خداوندان فضل، آخَر ثوابی

درآمد از در دل چون خرابی

ز می بر آتش جانم زد آبی

کرا جوئی چرا در پیچ و تابی

که او پیداست تو زیر نقابی

به چندین جلوه در زیر نقابی

نگاه شوق ما را بر نتابی

بخوردم از کف دلبر شرابی

شدم معمور و در صورت خرابی

چنان گشتم ز مستی و خرابی

که خاکی را نمی‌دانم ز آبی