رباعی شمارهٔ 1496

Toggle stanza 1
گر تیغ اجل مرا کند بی‌سر و جان
1

گر تیغ اجل مرا کند بی‌سر و جان

در حسن برآیم ز زمین صد چندان

2

از خاک چو جمله دانه‌ها میروید

هم دانهٔ آدمی بروید میدان

Sources

Persian text source: Ganjoor