غزل شمارهٔ 969

آمد ازملک عشق لشکر درد

مرد باید کنون که گیرد مرد

اشتر گرسنه کسیمه برد

کی شکوهد ز خار؟ چیره خورد

هر که می با تو خورد عربده کرد

هر که روی تو دید عشق آورد

شادمانی مکن که دشمن مرد

تو هم از مرگ جان نخواهی برد

مرد دیگر جوان نخواهد بود

پیریش هم بقا نخواهد کرد

ملک ایمن درخت بارورست

زو قناعت به میوه باید کرد

صدر اسلام زنده گشت و نمرد

گرچه صورت به خاک تیره سپرد

سیبکی نیم سرخ و نیمی زرد

از گل و زعفران حکایت کرد

شعر من نان مصر را ماند

شب بر او بگذرد نتانی خورد