غزل شمارهٔ 981
Toggle stanza 1شعر من نان مصر را ماند
My verse resembles the bread of Egypt—night passes over it, and you cannot eat it any more.
Devour it the moment it is fresh, before the dust settles upon it.
Its place is the warm climate of the heart; in this world it dies of cold.
Like a fish it quivered for an instant on dry land, another moment and you see it is cold.
Even if you eat it imagining it is fresh, it is necessary to conjure up many images.
What you drink is really your own imagination; it is no old tale, my good man.
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
آمد ازملک عشق لشکر درد
مرد باید کنون که گیرد مرد
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 211
اشتر گرسنه کسیمه برد
کی شکوهد ز خار؟ چیره خورد
RudakiMasnavi-haابیات به جا مانده از مثنوی بحر خفیفپاره 4
هر که می با تو خورد عربده کرد
هر که روی تو دید عشق آورد
SaadiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 163
شادمانی مکن که دشمن مرد
تو هم از مرگ جان نخواهی برد
SaadiMawaʿizMufradatشمارهٔ 33
مرد دیگر جوان نخواهد بود
پیریش هم بقا نخواهد کرد
SaadiMawaʿizQitʿatشمارهٔ 54
ملک ایمن درخت بارورست
زو قناعت به میوه باید کرد
SaadiMawaʿizQitʿatشمارهٔ 55
صدر اسلام زنده گشت و نمرد
گرچه صورت به خاک تیره سپرد
SanaiDivan-e AshʿarQasaʾid va Qitʿatشمارهٔ 55
سیبکی نیم سرخ و نیمی زرد
از گل و زعفران حکایت کرد
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 968
سیبکی نیم سرخ و نیمی زرد
زعفران لاله را حکایت کرد
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 969