غزل شمارهٔ 2346
Toggle stanza 1مکن راز مرا ای جان فسانه
11
مکن راز مرا ای جان فسانه
شنیدستی مجالس بالامانه
22
شنیدستی که الدین النصیحه
نصیحت چیست جستن از میانه
33
شنیدستی که الفرقه عذاب
فراقش آتش آمد با زبانه
44
چو لا تاسو علی ما فات گفتهست
نمیارزد به رنج دام دانه
55
چو فرمودهست حق کالصلح خیر
رها کن ماجرا را ای یگانه
66
هلا برجه که ان الله یدعوا
غریبی را رها کن رو به خانه
77
رها کن حرص را کالفقر فخری
چرا می ننگ داری زین نشانه
88
چو ره بگشاد ابیت عند ربی
چه باشد گر کم آید خشک نانه
99
تجلی ربه نی کم ز کوهی
بخوان بر خود مخوان این را فسانه
1010
خدا با توست حاضر نحن اقرب
در آن زلفی و بیآگه چو شانه
1111
ولی زان زلف شانه زنده گردد
بخوان قرآن نسوی تا بنانه
1212
چو گفتهست انصتو ای طوطی جان
بپر خاموش و رو تا آشیانه
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
فغان از دست آن کاتب که کلکش
به بیش و کم نویسی شد فسانه
JamiDivan-e AshʿarQitʿatشمارهٔ 31
تعالی الله زهی شاه یگانه
زهی حسن و جمال جاودانه
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 864
منم امروز و اشک دانه دانه
که رفت از چشمم آن در یگانه
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 866
سحرگاهان، که مخمورِ شبانه
گرفتم باده با چنگ و چَغانه
HafezGhazaliyatغزل شمارهٔ 428
تب و تابی که باشد جاودانه
سمند زندگی را تازیانه
Allama IqbalArmaghan-e Hijazحضور ملتبخش 15 - تعلیم
نهنگی بچه خود را چه خوش گفت
به دین ما حرام آمد کرانه
Allama IqbalArmaghan-e Hijazحضور ملتبخش 17 - نهنگ با بچهٔ خویش