غزل شمارهٔ 1147

سپیده دم که گهربار بر در گلزار

شود به جلوه گل اندر نگار خانه یار

اگر گل آرد بار آن رخان او، نه شگفت

هر آینه چو همه مِیْ خورَد گل آرد بار

تو آن نه‌ای که به جور از تو روی برپیچند

گناه تست و من استاده‌ام به استغفار

نهاد بد نپسندد خدای نیکوکار

امیر خفته و مردم ز ظلم او بیدار

برای ختم سخن دست بر دعا داریم

امیدوار قبول از مهیمن غفار

به قفل و پرهٔ زرین همی توان بستن

زبان خلق و به افسون دهان شیدا مار

چو رنج بَرنَتَوانی گرفتن از رنجور

قدم زِ رفتن و پرسیدنش دریغ مَدار

نگین ختم رسالت پیمبر عربی

شفیع روز قیامت محمد مختار

به هیچ یار مده خاطر و به هیچ دیار

که برّ و بحر فراخست و آدمی بسیار

کجا همی روَد این شاهد شکر گفتار؟

چرا همی نکند بر دو چشم من رفتار؟