غزل شمارهٔ 1112

اگر گل آرد بار آن رخان او، نه شگفت

هر آینه چو همه مِیْ خورَد گل آرد بار

نه در وفات گذارد نه در جفا دلدار

نه منکرت بگذارد نه بر سر اقرار

چرا ز قافله یک کس نمی‌شود بیدار

که رخت عمر ز کی باز می‌برد طرار

بیار ساقی بادت فدا سر و دستار

ز هر کجا که دهد دست جام جان دست آر

نبشته‌ست خدا گِردِ چهره دلدار

خطی که فاعتبروا منه یا اولی‌الابصار

شده‌ست نور محمد هزار شاخ هزار

گرفته هر دو جهان از کنار تا به کنار

چه مایه رنج کشیدم ز یار تا این کار

بر آب دیده و خون جگر گرفت قرار

مجوی شادی چون در غمست میل نگار

که در دو پنجه شیری تو ای عزیز شکار

بیامدیم دگربار چون نسیم بهار

برآمدیم چو خورشید با صد استظهار

ز بامداد چه دشمن کشست دیدن یار

بشارتیست ز عمر عزیز روی نگار