رباعی شمارهٔ 1703
Poet: Rumi
Toggle stanza 1ای ابر که تو جهان خورشیدانی
ای ابر که تو جهان خورشیدانی
کاری مقلوب میکنی نادانی
از ظلم تو بر ماست جهان ظلمانی
بس گریه نصیب ماست تا گریانی
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
* تُنْگی میِ لَعْل خواهم و دیوانی
سَدِّ رَمَقی باید و نصف نانی
KhayyamTaraneh-ha-ye Khayyam (Sadeq Hedayat)هرچه باداباد [100-74]رباعی 98
گر دست دهد ز مغز گندم، نانی
وز مِی دو منی ز گوسفندی، رانی
KhayyamRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 175
ای شمع ترا نگفتم از نادانی
از شهد جدا مشو که اندر مانی
SanaiDivan-e AshʿarRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 408
ای آنکه مرا به جای عقل و جانی
با لذت علم و قوت و ایمانی
SanaiDivan-e AshʿarRubaʿiyatرباعی شمارهٔ 409
هم گوهر بحر لطف بیپایانی
هم گنج طلسم پردهٔ دوجْهانی
AttarMukhtar-namehباب اول: در توحیدِ باری عزّ شأنهشمارهٔ 15
چون گشت لبت به یک شکر ارزانی
از لعلِ لبت شکر چه میافشانی
AttarMukhtar-namehباب سی و هشتم: در صفت لب و دهان معشوقشمارهٔ 19
از پای در آمدم ز سرگردانی
وز دست شدم ز غایت حیرانی
AttarMukhtar-namehباب نهم: در مقام حیرت و سرگشتگیشمارهٔ 29
امروز منم شیفتهای حیرانی
نه دین و نه دل نه کفر و نه ایمانی
AttarMukhtar-namehباب نهم: در مقام حیرت و سرگشتگیشمارهٔ 33
گاهی به بر خویشتنم میخوانی
گاهی ز در خویشتنم میرانی
AttarMukhtar-namehباب سی و دوم: در شكایت كردن از معشوقشمارهٔ 37
ای عشقِ تو کیمیای سرگردانی
وی کوی تو در بادیهٔ حیرانی
AttarMukhtar-namehباب سی و دوم: در شكایت كردن از معشوقشمارهٔ 38
Sources
Persian text source: Ganjoor