رباعی شمارهٔ 1470

وقتی صدیق اکبر رضی الله عنه در ایام خلافت خود در کنار کوچه های مدینه می گشت و بر در خانه خانه می گذشت ناگاه به خانه ای رسید و از آن خانه آواز گریه ای شنید که زنی بیتی می خواند و از دیده سرشک گرم می راند. مضمون بیت آنکه:

ای طلعت تو به خوبی از ماه فزون

گل نیست ز تو به سرخرویی افزون

لیکن آمد با تو به دعوی بیرون

قلبی بصفاء خدکم مفتون

نطقی بصفات قدکم موزون

قال رسول الله صلی الله علیه وسلم من اَصبحَ و هُمُومه هم واحد کفاه الله تعالی هموم الدنیا و الاخرة و من تشعبت بِه هُمُومه لم یُبال الله فی اَیَّ وادٍ هلک.

مهتر عالم و سید بنی‌آدم صلی الله علیه و سلم چنین می‌فرماید که هر کس که بامداد سر از جامه خواب بردارد و غم دین بود که در دل او بود، و اندوه اسلام بود که در سینهٔ او بود، و عشق حق تعالی بود که در جان او باشد، حق جل و علا به حکم کرم و فضل‌، عنایت ازلی را بفرستد تا کفایت ابدی او کند، و هر که را سودایی دیگر در دل بود، یا اندوهی دیگر در سینه او جای گرفته باشد، لشکر قهر را بفرستد تا بر نهاد او شبیخون کند، و به تیغ سطوات عزت خود سر سرکش او را بردارد و کس را نرسد که گوید که آن چراست و این چون است.

دلها همه آب گشت و جانها همه خون

تا چیست حقیقت از پس پرده و چون

تا کی گردی ای دل غمناک به خون

از هستی خویش پاک شو پاک کنون

گه درد توام ز پرده آرد بیرون

گاه از غم تو پردهٔ دل گیرد خون

سرمست توام نه از می و نز افیون

مجنون شده‌ام ادب مجوی از مجنون

شوری دارم که برنتابد گردون

شوریکه به خواب درنبیند مجنون

مردان تو در دایرهٔ کن فیکون

دل نقطهٔ وحدتست و از عرش فزون