بخش 72

خویش را در کوی بی خویشی فگن

تا ببینی خویش را بی خویشتن

همچو نقطه خال آن شیرین دهن

زیر لب افتاده بالای ذقن

هر کجا که پا نهی ای جان من

بردمد لاله و بنفشه و یاسمن

بشنو از دل نکته‌های بی‌سخن

و آنچ اندر فهم ناید فهم کن

ای دلارام من و ای دل شکن

وی کشیده خویش بی‌جرمی ز من

جان من جان تو جانت جان من

هیچ دیدستی دو جان در یک بدن

آمد آمد در میان خوب ختن

هر دو دستت را بشو از جان و تن

یا صغیر السن یا رطب البدن

یا قریب العهد من شرب اللبن

یا رب آن روی است یا برگ سمن؟

یا رب آن قد است یا سرو چمن؟

ای خداوندان طاق و طمطراق

صحبت دنیا نمی‌ارزد فراق