شمارهٔ 126

گل زد به باغ صبحدم اورنگ خسروی

برداشت بلبل از چمن آهنگ پهلوی

بگشای ساقیا به لب شط سر سبوی

وز خاطرم کدورت بغدادیان بشوی

شاها مبشری ز بهشتم رسیده است

رضوان سریر و حوروش و سلسبیل موی

بلبل، ز شاخِ سرو، به گلبانگِ پهلوی

می‌خوانْد دوش، درسِ مقاماتِ معنوی

هر دم زبان مرده همی گوید این سخن

لیکن تو گوش هوش نداری که بشنوی

جز برتری ندانی، گویی که آتشی

جز راستی نجویی، مانا ترازوی