شمارهٔ 83

گل زد به باغ صبحدم اورنگ خسروی

برداشت بلبل از چمن آهنگ پهلوی

بگشای ساقیا به لب شط سر سبوی

وز خاطرم کدورت بغدادیان بشوی

جز برتری ندانی، گویی که آتشی

جز راستی نجویی، مانا ترازوی

بی قیمت است شکر از آن دو لبان اوی

کاسد شد از دو زلفش بازار شاهبوی

هر دم زبان مرده همی گوید این سخن

لیکن تو گوش هوش نداری که بشنوی

بلبل، ز شاخِ سرو، به گلبانگِ پهلوی

می‌خوانْد دوش، درسِ مقاماتِ معنوی