غزل شمارهٔ 239

چون ابر بهاری به سرم سایه فکن شد

بر هر بر بومم که نظر کرد چمن شد

چون شمع که شد رهبر پروانه به آتش

دل سوزی او باعث جان بازی من شد

می خواست شود قایل نظمم به بلاغت

صدپایه به شیب آمد و بر اوج سخن شد

بی جام همه می کش و بی باده همه مست

از نظم نو آیین مغان رسم کهن شد

شک نیست که از نیم نظر کار برآید

آن را که دلیل آصف اعجاز سخن شد

همسایگیش را اثر ابر بهارست

هم خانه گلستان شد و هم خار سمن شد

از یار و دیار ار نکنم یاد عجب نیست

از رشک من امسال غریبی به وطن شد

بر خاک درش جای شهیدان ندهد کس

لطفی است که کافور تن و عطر کفن شد

مهمان بهشتی مخور اندوه «نظیری »

نزهتگه حوران جنان بیت حزن شد