غزل شمارهٔ 219

دل باهوش دم برون ندهد

چشم با دوست نم برون ندهد

درکشد بحرهای غم عاشق

رشحه ای از قلم برون ندهد

دل اسراربین حدیث قدیم

جز به حکم قدم برون ندهد

چپ نوشتند نامه حاضر باش

نشو کاغذ رقم برون ندهد

منگر کان نگاه وحشی را

راه از دیده رم برون ندهد

نگه از چشمش ار برون آید

زلفش از پیچ و خم برون ندهد

این خم از بهر مرگ و سور جهان

غیر نیل و بقم برون ندهد

بده آب خضر که در در و دشت

خاک، جز جام جم برون ندهد

مرد باید که فکر یار از دل

تا زید نیم دم برون ندهد

به کفم جام شادمان گون ده

تا رخم رنگ غم برون ندهد

نتوان کم ز پیر ترسا بود

میرد از کف صنم برون ندهد

گر نگرید قلم «نظیری » را

ابر سیراب نم برون ندهد