غزل شمارهٔ 933

جولاهی در خانه دانشمندی ودیعتی نهاد، چون یکچند برآمد به آن محتاج شد، پیش وی رفت، دید که بر در سرای خود بر مسند تدریس نشسته و جمعی از شاگردان پیش وی صف بسته.

گفت: ای استاد به آن ودیعت احتیاج دارم گفت: ساعتی بنشین تا از درس فارغ شوم چون جولاه بنشست، مدت درس او دیر کشید و وی مستعجل بود و عادت آن دانشمند آن بود که در وقت درس گفتن سر خود می جنبانید جولاه را تصور آن شد که درس گفتن همان سر جنبانیدن است.

کسی که روی تو دیده‌ست حال من داند

که هر که دل به تو پرداخت صبر نتواند

اگر ز پیش برانی مرا که بر خواند

وگر مراد نبخشی که از تو بستاند؟

فسرده را سخن از عاشقی نباید راند

که گرد عافیت از آستین جان نفشاند