غزل شمارهٔ 520

جان تشنگی از شربت عناب تو دارد

دلبستگی از سنبل پرتاب تو دارد

شبها همه بیدار بود مردم چشمم

تا چشم بر آن نرگس پر خواب تو دارد

چون دفتر گل باز کند مرغ سحر خوان

شرح شکن طره پرتاب تو دارد

مسکین چه کند بر گل صد برگ نیازی؟

گر دست دگر نی همه از ناب تو دارد

در عشق نماز آنکه درو نیست نیازی

سر بر خط ابروی چو محراب تو دارد

خورشید جهانتابی و من ذره خاکی

هر ذره سرگشته کجا تاب تو دارد؟