رباعی 122

رسوا شده لولیی ربالی دردست

از کوی خرابات همی آمد مست

کردم توبه شکستیش روز نخست

چون بشکستم به توبه ام خواندی چست

گاهی کشیم به رفتن ای عشوه پرست

گه ز آمدن از نیست مرا سازی هست

هرکس که ازین جهان دلگیر بجست

از ننگ وزیر و منت میر برست

آن مه که به دل حرف وفا کرده درست

دی بود به حمام پس از صبح نخست

جامی عمری به خلق عالم پیوست

زان شیوه نیامدش بجز باد به دست

من با کمر تو در میان کردم دست

پنداشتمش که در میان چیزی هست

آن تلخ سخنها که چنان دل شکن است

انصاف بده چه لایق آن دهن است

آن جان که از او دلبر ما شادانست

پیوسته سرش سبز و لبش خندان است

آن نور مبین که در جبین ما هست

وان ضوء یقین که در دل آگاهست