رباعی 124

ای خاک رهت سرمه روشن بصران

سوی تو روان به دیده صاحبنظران

ای دیده حقیقت جهان گذران

سوی تو به دیده ره سپر دیده وران

ای جمله جهان بروی خوبت نگران

جان مردان ز عشق تو جامه دران

ای رفته ز یاران تو به یک گوشه کران

فریاد تو از خوی بد و بار گران

یاران به سماع نای و نی جامه‌دران

ما، دیده به جایی متحیر نگران

اکنون که ز دونی ای جهان گذران

استام ز زر همی زنی بهر خران

تا چند درین مقام بیدادگران

روزی به شبی شبی به روزی گذران

برخیز و مخور غم جهان گذران

بنشین و دمی به شادمانی گذران