شمارهٔ 46

ای داده مرا به خواب در بیداری

آسان شده در دلم همه دشواری

ای داده مرا چو عشق خود بیداری

وین شمع میان این جهان تاری

ای دام هزار فتنه و طراری

یارب تو چه فتنه‌ها که در سر داری

ای دل چو به صدق از تو نیاید کاری

باری می‌کن به مفلسی اقراری

ای دوست ز من طمع مکن غمخواری

جز مستی و جز شنگی و جز خماری

بد می‌کنی و نیک طمع می‌داری

هم بد باشد سزای بدکرداری

تقصیر نکرد عشق در خماری

تقصیر مکن تو ساقی از دلداری

چشم مستت ز عادت خماری

افغان که نهاد رسم تنها خواری

چون خار بکاری رخ گل می‌خاری

تا گل ناری بر ندهد گلناری

در زیر غزل‌ها و نفیر و زاری

دردیست مرا ز چهره‌های ناری