غزل شمارهٔ 269

واقف سرمد تا مدرسه عشق گشود

فرقیی مشکل چون عاشق و معشوق نبود

بخت در اول فطرت چو نباشد مسعود

مقبل آن نیست که در حال بمیرد مولود

خواهی از دشمن نادان که گزندت نرسد

رفق پیش آر و مدارا و تواضع کن و جود

مرغ جایی که علف بیند و چیند گردد

مرد صاحبنظر آنجا که وفا بیند و جود

شرف نفس به جود است و کرامت به سجود

هر که این هر دو ندارد عدمش به که وجود

احمدالله تعالی که به ارغام حسود

خیل بازآمد و خیرش به نواصی معقود

به خرابات شدم دوش مرا بار نبود

می‌زدم نعره و فریاد ز من کس نشنود

دوش رفتم به تماشای خرابات فرنگ

شوخ گفتاری رندی دلم از دست ربود

هر که از میکده عشق تو بویی شنود

تا زید مست زید چون برود مست رود