غزل شمارهٔ 589

فاح نشر الحمی و هب النسیم

و ترانی من فرط وجدی اهیم

ای علایی ببین و نیک ببین

که زمانه ستمگریست عظیم

توانگری در عهد یکی از ظالمان بمرد. وزیر آن ظالم پسر وی را طلب کرد و پرسید که پدر تو چه گذاشته است؟ گفت: از مال و منال چنین و چنان و از وارثان، وزیر کبیر را ایده الله سبحانه و این فقیر حقیر را.

وزیر بخندید و فرمود که میراث وی را به دو نیم کردند، نیمی را به وی گذاشت و نیمی را برای پادشاه برداشت.