غزل شمارهٔ 259
Toggle stanza 1نبود عروس ملک سزای کنار و بوس
11
نبود عروس ملک سزای کنار و بوس
بؤساً لک ار کنار نگیری ازین عروس
22
شه را چو در دوام بقا اختیار نیست
دم دم چرا خطاب رسد هر دمش ز کوس
33
مجنون که دور مانده ز لیلیست روز و شب
جانی پر از دریغ و زبانی پر از فسوس
44
این بس که در نواحی حی می برد به روز
شب در سماع شوق به بانگ سگ و خروس
55
بردند آب صفوت رندان پاکباز
پیران گول گیر و مریدان چاپلوس
66
لُبّ است سرّ عشق و سبوس است مابقی
لب کی شناسد آنکه بود درخور سبوس
77
جامی تو مرغ عالم یکرنگی آمدی
بر خویش بشکن این قفس عاج و آبنوس
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Audio
Line-by-line audio timing is not yet available for this poem.
Sources
Persian text source: Ganjoor
Conversation
Reader comments
Add context, ask a question, or respond thoughtfully. Comments may be moderated.
Loading…