غزل شمارهٔ 583

از تو خالی نگارخانهٔ جم

فرش دیبا فگنده بر بجکم

دوش چون صبح بر کشید علم

شد جهان از نسیم او خرم

سلطان عشق خواست که خیمه بصحرا زند، در خزاین بگشاد گنج بر عالم پاشید.

چتر برداشت و برکشید علم

محب و محبوب را یک دایره فرض کن که آن را خطی بدو نیم کند بر شکل دو کمان ظاهر گردد، اگر آن خط که می‌نماید که هست و نیست، وقت منازله از میان محو شود، دایره چنانکه هست یکی نماید، سر قاب قوسین پیدا آید.

می‌نماید که هست، نیست جهان

بینمت ای خرد به کار تو گم

کارگه چرخ و کارگر انجم

گرچه هست آفتابِ رحمتِ حق

شاملِ ذرّه ذرّۀ عالَم