(9) لُعِنَ عَبْدُ الدِّینَارِ، وَلُعِنَ عَبْدُ الدِّرْهَمِ. (جامع الترمذی)

از تو خالی نگارخانهٔ جم

فرش دیبا فگنده بر بجکم

دوش چون صبح بر کشید علم

شد جهان از نسیم او خرم

سلطان عشق خواست که خیمه بصحرا زند، در خزاین بگشاد گنج بر عالم پاشید.

چتر برداشت و برکشید علم

محب و محبوب را یک دایره فرض کن که آن را خطی بدو نیم کند بر شکل دو کمان ظاهر گردد، اگر آن خط که می‌نماید که هست و نیست، وقت منازله از میان محو شود، دایره چنانکه هست یکی نماید، سر قاب قوسین پیدا آید.

می‌نماید که هست، نیست جهان

بینمت ای خرد به کار تو گم

کارگه چرخ و کارگر انجم

ای ز روی تو ماه چارده کم

قیمت یوسف از تو هفده درم