غزل شمارهٔ 477
Toggle stanza 1تنها ز کجا می رسی ای سرو قباپوش
11
تنها ز کجا می رسی ای سرو قباپوش
دردا که تو می آیی و من می روم از هوش
22
من لذت دیدار چه دانم که هنوزت
از دور ندیده فتم آشفته و مدهوش
33
هر چند برون نیستی از خاطر تنگم
پیش آی که چون جان کشمت تنگ در آغوش
44
در گوش تو یک نکته ز بخت سیه ما
گفتن که تواند مگر آن خال بناگوش
55
گویم سخنی با تو اگر چند که گردد
بر طبع لطیف تو همین لحظه فراموش
66
خواهی که خدا در دو جهان پاس تو دارد
زینهار تو در پاس دل خسته دلان کوش
77
جامی ز خرابات غرض باده عشق است
خواهی ز سبو درکش و خواهی ز قدح نوش
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
آن چشم سخنگو نگر و آن لب خاموش
وان تلخی گفتار و شکر خنده خون نوش
Amir Khusrau DehlaviDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 1194
گرد گل سرخ اندر خطی بکشیدی
تاخلق جهان را بفگندی به خلالوش
RudakiQasaʾid va Qitʿatشمارهٔ 73
ای بس قدح درد که کردست دلم نوش
دور از لب و دندان شما بی خبران دوش
SanaiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 209
از خوی کریم تو گنه گشت فراموش
شرمنده نماندیم زهی عفو خطاپوش
Naziri NishapuriDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 327