غزل شمارهٔ 490

آن نه روییست که ماهی ست بدان زیبایی

وان نه بالاست، بلاییست بدان رعنایی

نشدت دل که به این دل شده مهمان آیی

کعبه دل شوی و در حرم جان آیی

شور گمگشتگی‌ام زد به در رسوایی

حیف همت‌ که شود منفعل عنقایی

می زند راه دلم شکل سهی بالایی

که نمی بینمش از سروقدان همتایی

ای که در پرده به بازار جهان می آیی

ما تو بودیم ازین پیش و تو اکنون مایی

ای ز خاک قدمت چشم مرا بینایی

چشم بد دور ز روی تو که بس زیبایی

بده ای کف تو را قاعده لطف افزایی

کف دریا چه کند خواجه به جز دریایی

سخن تلخ مگو ای لب تو حلوایی

سر فروکن به کرم ای که بر این بالایی

تو پری‌زاده ندانم ز کجا می‌آیی

کآدمیزاده نباشد به چنین زیبایی

عیش فرش است در آن محفل روح افزایی

که فتد شیشه می جایی و ساقی جایی