رباعی شمارهٔ 72

بگذر به دیار یارم ای پیک شمال

بر خاک رهش به جای من دیده بمال

ای چارده ساله مه که در حسن و جمال

همچون مه چارده رسیدی به کمال

ماهی که نظیر خود ندارد به جمال

چون جامه ز تن برکشد آن مشکین‌خال

آن می که گشود مرغ جان را پر و بال

دل را برهانید ز سیری و ملال

آواز گرفته است خروشان مینال

زیرا شنواست یار و واقف از حال

اسرار حقیقت نشود حل به سؤال

نی نیز به درباختن حشمت و مال

این عشق کمالست و کمالست و کمال

وین نفس خیالست خیالست و خیال

پر از عیسی است این جهان مالامال

کی گنجد در جهان قماش دجال

الخمر و من‌الزق ینادیک تعال

واقطع لوصالنا جمیع‌الاشغال

عشقی دارم پاکتر از آب زلال

این باختن عشق مرا هست حلال